دروغی به نام BMI!

مکمل شاپ جمعه 4 مهر 1399 - 02:23
دروغی به نام BMI!
چاقی و مشکلات مربوط به آن به طور سنتی با استفاده از شاخص توده‌ی بدنی (BMI) محاسبه می‌شوند. این شاخص معیوب بوده و دقت پایینی دارد. BMI با استفاده از وزن و قد فرد محاسبه می‌شود (تقسیم وزن فرد برحسب کیلوگرم بر مجذور قد وی برحسب متر).

چگونه BMI (شاخص توده‌ی بدنی) در یک فرد بدنساز را محاسبه کنیم

نتایج محاسبه‌ی BMI برای بدنسازان معمولاً نادرست است با این حال شما می‌توانید با استفاده از دیگر روش‌ها و ابزارآلات، ترکیب بندی و سلامت خود را بسنجید.

بسیاری از ارائه دهندگان خدمات سلامت، از BMI برای ارزیابی سلامت و وزن شما استفاده می‌کنند. BMI با تقسیم وزن یک فرد برحسب کیلوگرم بر مجذور قد او برحسب متر به دست می‌آید. در این شاخص، مقادیر زیر 18.5 دچار کمبود وزن، بین 18.5 تا 24.9 وزن طبیعی، 25 تا 29.9 اضافه وزن و عدد 30 یا بالاتر چاق در نظر گرفته­ می­شوند. با وجود اینکه BMI می‌تواند برای بخش بزرگی از جامعه شاخصی دقیق باشد، در مورد افراد بدنساز که حجم زیادی از عضله دارند اشتباه عمل کرده و آن‌ها را در رده‌ی اضافه وزن یا چاق قرار می‌دهد. اگر بدنساز یا ورزشکار حرفه‌ای هستید، از روش‌های جایگزین برای ارزیابی سلامت خود استفاده کنید.

*نکته

اگر بدنساز هستید، ممکن است BMI نتواند ارزیابی مناسبی از ترکیب­ بندی و خطر بیماری را در شما ارائه دهد. گرچه فرمول محاسبه­ی BMI قابل تغییر نیست، امّا شما می‌توانید از روش‌های جایگزین برای ارزیابی سلامت خود استفاده کنید.

 

چه زمانی BMI کارآمد است ؟

برای بخش بزرگی از جامعه، BMI می‌تواند با دقت بالایی تعیین کند که آیا فرد دچار اضافه­ وزن یا چاقی است و یا در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری قرار دارد یا نه. تغییر خاصی برای جنسیت و گروه‌های سنی مختلف لازم نبوده و محاسبه‌ی آن ساده است. برای کودکان و نوجوانان نیز BMI به همان شکل محاسبه شده ولی تفسیر نتایج آن با توجه به سن و جنسیت، اندکی متفاوت خواهد بود؛ چراکه دخترها با وارد شدن به سن بلوغ، به صورت طبیعی توده­ ی چربی بیشتری پیدا می­کنند.

پزشک شما می‌تواند با یک معاینه‌ی ساده مشخص کند که آیا برنامه ­ی بدنسازی باعث شده BMI شاخصی غیر دقیق برای شما باشد یا خیر. فرمول محاسبه‌ی BMI قابل تغییر نیست؛ بنابراین افراد بدنساز نباید از آن به عنوان شاخص چاقی استفاده کنند.

دور کمر برای تخمین BMI

شاخص BMI میزان چربی در بدن افراد بدنساز را زیاد نشان می‌دهد این درحالی است که در بدن افراد عادی که حجم عضله‌ی کمتری داشته و در میان ­تنه‌ی خود وزن بیشتری دارند، میزان چربی کمتر نشان داده می‌شود. در هر دوی این افراد، اندازه­ گیری دور کمر می‌تواند شاخص بهتری برای نشان­ دادن سلامتی باشد. دور کمر بالاتر از 100 سانتیمتر در آقایان و 87.5 در خانم‌ها می‌تواند نشان­ دهنده‌ی وجود چربی احشایی یا داخل شکمی زیاد باشد.

این نوع از چربی اندام داخلی را احاطه کرده و از نظر متابولیک فعال است؛ درنتیجه باعث افزایش خطر ابتلا به بیماری­های مزمن نظیر امراض قلبی و دیابت نوع 2 خواهد شد. با این حال در صورتی که حجم عضلات شما در این ناحیه به سبب رشد عضلات شکمی و پشت زیاد باشد، دور کمر شما حتی درصورت عدم وجود چربی احشایی زیاد، بیش از مقدار مورد انتظار خواهدبود.

درصدهای ترکیب بدنی

اندازه گیری ترکیب بدنی – نسبت توده‌ی بدون چربی به توده‌ی چربی یا درصد چربی بدن - برای بدنسازان می‌تواند شاخص دقیق‌تری باشد. توده‌ی بدون چربی شامل عضلات، استخوان‌ها، ارگان‌ها و مایعات بدن است. در حالی که استاندارد مطلقی برای درصد چربی بدن وجود ندارد، انتظار می‌رود که درصد چربی برای ورزشکاران مرد بین 5 تا 13 و در خانم‌های ورزشکار بین 12 تا 22 باشد. بدنسازانی که برای رقابت و مسابقه آماده هستند معمولا به انتهای پایینی این طیف تنزل می­کنند. با این حال، در صورتی که وزن شما خارج از فصل مسابقات نوسان زیادی داشته­ باشد، ممکن است درصد چربی بدنی شما وارد محدوده ­ی ناسالم شود، که این اتفاق به­ ویژه در دوران وزن­گیری محتمل است. در شرایط بهینه از لحاظ سلامتی، آقایان باید 10 تا 25 درصد و خانم‌ها 18 تا 30 درصد چربی بدنی داشته ­باشند. زنان به حدود 8 درصد و مردان حدود 5 درصد چربی حیاتی و ضروری برای انجام عملکردهای حیاتی بدن از جمله تولید مناسب هورمون و جذب ویتامین نیاز دارند. سطوح چربی بالای 25 درصد برای آقایان و بالای 30 درصد برای خانم‌ها نشان­ دهنده‌ی چاقی و افزایش خطر ابتلا به بیماری است.

شاخص چربی بدن می‌تواند به طور تقریبی میزان چربی در بدن شما را تخمین بزند. برای ارزیابی دقیق‌تر با یک متخصص تناسب اندام مشورت کنید. تا از روش‌هایی مثل کالیپر چربی، وزن­ کشی زیر آب و یا اسکن DEXA برای ارزیابی وضعیت شما استفاده نماید.

ارزیابی‌های پزشکی به عنوان جایگزینی برای BMI

یک BMI که موید اضافه ­وزن یا چاقی باشد، به پزشک در استنباط این موضوع که شما معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری قلبی هستید، کمک می­کند. زمانی که BMI دقیق نباشد، سوابق فامیلی، سیگار کشیدن و برخی از آزمایشات خون می‌توانند به پزشک شما در تشخیص این خطرات کمک کنند. سطح کلسترول، قند و فشار خون، نشانگرهای مهم سلامتی برای هر فرد از جمله بدنسازان هستند که باید به صورت منظم تست شوند.

شاخص توده‌ی عضلانی در برابر BMI: برای زندگی طولانی‌تر، عضله سازی کنید

محققین دانشگاه لس آنجلس دریافتند که افراد دارای حجم عضلانی بیشتر، نسبت به افرادی که عضلات کمتری دارند طول عمر بیشتری خواهند داشت. در زیر به جزئیات این تحقیق نگاهی خواهیم داشت.

اگر به دنبال اکسیر جوانی می‌گردید، خبر خوبی برای شما داریم. این اکسیر پیدا شده است. این اکسیر در قعر دریاچه پنهان نشده بلکه در بین دمبل‌ها و میله‌های بارفیکس قرار دارد. دانشگاه لس آنجلس به تازگی تحقیقی را منتشر کرده است که نشان می‌دهد افراد مسن و دارای حجم عضلانی بالا نسبت به افرادی که عضلات کمتری دارند، بیشتر عمر می‌کنند.

این تحقیق نشان می‌دهد که ترکیب عمومی بدن، نسبت به وزن یا BMI می‌تواند شاخص بهتری برای تخمین نرخ مرگ و میر کلی باشد. پس بدانید که توده‌ی عضلانی یک پیش­بینی ­کننده ­ی مهم امید به زندگی به نظر می­رسد و حفظ توده‌ی عضلانی بدون چربی، پس از میانسالی می‌تواند طول عمر شما را افزایش دهد.

یک مطالعه‌ی گسترده

توده‌ی کل بدن شامل چربی و عضله است. هریک از این بافت‌ها تأثیر متفاوتی بر روی متابولیسم خواهند داشت. بنابراین محققین دانشگاه لس آنجلس تحقیقی را بر اساس این فرضیه انجام دادند که بالاتر بودن توده‌ی عضلانی – و تحریک متابولیک ناشی از آن-با کاهش نرخ مرگ و میر در افراد مسن همراهی دارد.

اندازه ­گیری‌ها بر روی افراد مورد مطالعه با استفاده از امپدانس بیوالکتریکی انجام شد. از آن جایی که بافت‌های عضلانی و چربی دارای مقادیر متفاوتی از آب هستند، جریان الکتریکی عبوری از آن‌ها متفاوت خواهدبود. امپدانس بیوالکتریکی می‌تواند با تشخیص سرعت عبور جریان، میزان چربی و عضله در بدن فرد را مشخص کند.

به نظر می‌رسد که توده‌ی عضلانی یک پیش­بینی ­کننده­ ی مهم امید به زندگی است و حفظ توده‌ی عضلانی بدون چربی بدن پس از دوره‌ی میانسالی می‌تواند طول عمر را افزایش دهد.

بر اساس نتایج به دست­آمده، محققان برای هر فرد نسبت توده­ی عضلانی به قد وی را محاسبه کردند؛ این مقدار، شاخص توده­ی بدنی نامیده می­شود و طبق تعریف عبارت­ است از توده­ی عضلانی تقسیم بر مجذور قد فرد. در سال‌های 1988 تا 1994، تعداد 3659 نفر – مردان بالای 55 و زنان بالای 65 سال – از نظر شاخص توده­ی عضلانی مورد بررسی قرار گرفتند. در سال 2004 محققین مشخص کردند که چند نفر از افراد مورد مطالعه به دلایل طبیعی فوت کردند و این موضوع را به شاخص توده­ی عضلانی آنها ارتباط دادند. 3

نتایج واضح بود: احتمال مرگ ­و میر افراد دارای توده­ی عضلانی بیشتر بر اثر علل طبیعی کمتر بود. در 25 درصد از افراد که دارای بالاترین شاخص توده ­ی عضلانی بودند در مقایسه با 25 درصدی که کمترین توده­ی عضلانی را داشتند، نرخ مرگ و میر به طرز معنی­ داری کمتر بود.

یافته‌های این مطالعه بسیار حائز اهمیت هستند، زیرا نشان­ دهنده ­ی یک مشکل آشکار در اهرم سنجش سلامتی و طول عمر در جوامع پزشکی یعنی BMI هستند.

دروغی به نام BMI

چاقی و مشکلات مربوط به آن به طور سنتی با استفاده از شاخص توده‌ی بدنی (BMI) محاسبه می‌شوند. این شاخص معیوب بوده و دقت پایینی دارد. BMI با استفاده از وزن و قد فرد محاسبه می‌شود (تقسیم وزن فرد برحسب کیلوگرم بر مجذور قد وی برحسب متر). BMI به هیچ طریقی نمی‌تواند میزان چربی بدن را به طور مستقیم محاسبه کند.

یک مرد با قد 5 فوت و 9 اینچ ]معادل 175 سانتی­متر[ و وزن 260 پوند ]معادل 118 کیلوگرم[ را تصور کنید. BMI این فرد از 40 فراتر رفته و او در رده‌ی سوم و شدیدترین درجه‌ی چاقی قرار می‌گیرد. چیزی که ممکن است از BMI متوجه آن نشوید این است که این فرد می‌تواند یک بدنساز حرفه‌ای در مسابقات مستر المپیا باشد. درصد چربی بدن او پایین و حجم عضلات او از تصور ما فراتر است. این خطای BMI تنها در افراد بدنساز رخ نداده و ممکن است افراد درشت ­هیکل و عضلانی نیز در رده‌ی اضافه ­وزن و چاق طبقه ­بندی شوند.

دلیل استفاده‌ی مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) و سازمان‌های سلامت از BMI ارزان و ساده بودن آن است؛ نه دقت بالای آن. برای تعیین ترکیب بدنی. تشخیص یک فرد به عنوان فرد دارای اضافه وزن یا فرد چاق باید با استفاده از درصد چربی و عضلات بدن انجام شود. این روش به منظور سنجش خطراتی که سلامتی فرد را تهدید می­کنند، دقت و اثربخشی بسیار بیشتری خواهد داشت.

در مجموع، مطالب گفته ­شده برای شما چه معنایی دارند؟

این مطالعه اهمیت توده‌ی عضلانی در امید به زندگی کلی را نشان داده و همچنین مطرح می­کند که برای ارزیابی میزان سلامت باید به چیزی بیشتر از جرم کلی بدن توجه داشت. به گفته‌ی دکتر آرون کارلامانگلا، یکی از همکاران این مطالعه، هر چقدر توده‌ی عضلانی بیشتری داشته باشید خطر مرگ شما کمتر خواهد بود. درنتیجه بهتر است به جای نگرانی در مورد وزن و BMI، به فکر افزایش و حفظ توده‌ی عضلانی خود باشیم.

افزایش حجم عضلات بدن می‌تواند به کاهش خطر عارضه‌های متابولیک کمک کند. بنابراین، پرورش عضلات بیشتر و افزایش BMI با افزایش وزن کلی بدن شما در واقع می­تواند سلامتی­تان را بهبود بخشیده و از خطر وقوع مرگ پیش از موعد در شما بکاهد.

پرورش توده­ی عضلانی در کاهش خطر عوارض متابولیک مهم است.

با توجه به این یافته‌ها، باید نسبت توده‌ی عضلانی به قد هر فرد نیز به متغیرهای تشخیصی مورد استفاده‌ی پزشکان اضافه شود. به گفته‌ی دکتر پریتی سریکانتان، محقق اصلی این طرح، مطالعات متعددی بر روی اثرات چاقی بر مرگ و میر انجام شده‌ که همگی بر روی BMI متمرکز هستند. مطالعه‌ی ما نشان می‌دهد که پزشکان باید به جای اینکه تنها بر BMI تمرکز داشته ­باشند، روش­هایی برای بهبود ترکیب بدن را مدنظر قرار دهند.

دفعه‌ی بعدی که روی وزنه می­ ایستید و نگران عدد نشان داده شده هستید، به ترکیب کلی بدن خود فکر کنید. در صورتی که درصد چربی بدن خود را نمی‌دانید، می‌توانید با کمک یک فرد آموزش ­دیده و واجد صلاحیت، این درصد را محاسبه و مهم­تر از همه، شروع به پرورش و ساخت عضلات نمایید!

نظرات
    ارسال نظر
    • نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.
    • تا حد امکان نظرات در مورد کیفیت و تجربه شما از مصرف این محصول باشد.